Psikolog Gözü ile Adana'da 'Villa Cinayeti'

Adana’da önceki gün  avukat Yüksel Pikin ile eşi Nilay Pişkin’in öldürülmesi Türkiye gündemine 'Villa Cinayeti'  olarak yansıdı. Bıçaklanarak öldürülme olayındaki sır perdesi henüz aralanmadı. Ancak olayla ilgili olarak birlikte yaşadıkları 30 yaşındaki A.İ.P şüphe sıfatıyla sorgulandı ve çıkarıldığı mahkeme tarafından tutuklanarak cezaevine gönderildi. Karı koca ise Adana’da yan yana toprağa verildi.

Türkiye gündemine “Villa Cinayeti” olarak düşen avukat ve eşinin öldürülmesini sosyal psikolog Üstün Öncel’e sorduk. “Karı koca neden böyle bıçaklanarak vahşice öldürülebilir?”

Öngel cinayet ile ilgili somut veriler olmadığını ifade ederek, Adana 'Villa Cinayeti' ve altı yıl önceki Ankara Cinayeti’ni yorumlarken şöyle dedi:

“2008'de üniversite ikinci sınıf öğrencisi Başak Aydıntuğ annesi Ayşe Olcay Tiryaki'yi boğazını keserek öldürmüştü. Hatırlayan var mı acaba bu balık hafızalı toplumda?

 

Şimdi de 30 yaşındaki ailenin büyük oğlu Ali İhsan P. babası Yüksel P.'yi ve annesi Nilay P.'yi defalarca bıçaklayarak öldürdü.

 

İkisini de toplum olarak 'hunharlıkla' veya 'canilikle' etiketledik.

 

Sayısız üçüncü sayfa haberlerinden birisi olabilirdi bunlar aslında, eğer evladın anne-babasını öldürmesi olmasaydı.

 

Bir evlat nasıl olur da ebeveyninin öldürecek, üstelik de bu şekilde kin duyarak, kontrolden çıkarak, ağır şiddet tezahürüyle öldürecek noktaya gelebilir?

 

Altı yıl arayla olan bu iki olaydaki benzerliklere bakalım: Varlıklı aile, maddi imkanların çocuğa bolca sunulduğu aile, disiplinsiz aile, iletişimsiz aile. Çocuğun ilerleyen yaşlarında psikiyatrik müdahale. Şiddet eğilimlerinin artmasına, intihar ve/veya katletme eğilimlerinin artmasına sebep olduğu sayısız araştırmayla gösterilmiş psikiyatrik ilaçların çocuklara verilmesi.
Çoğumuzun kızgınlık anında 'öldüreceğim bu adamı/kadını' dediğimiz olmuştur. Ya da intihar edeyim de kurtulayım, dediğimiz. Ama bu bir cümledir sadece. Eyleme geçmek için kontrolün iyice kaybolması gerekir. Bu ilaçların yaptığı da budur.

 

Ali İhsan P. henüz konuşmadı, ayrıntılar da yok henüz elimizde.

 

Ama Başak Aydıntuğ altı yıl önceki cinayet sonrası şunları söylemişti, duyan oldu mu hiç zannetmiyorum: 'Çok pişmanım. Kullanmış olduğum ilacı günde bir tane içmem gerekiyordu. Ancak yıllar içinde iki tane içmeye alıştım. İlacın beni etkilemiş olduğunu düşünüyorum'.

 

Şimdi duyan çıkacak mı, hiç umudum yok.

ve altı yıl önceki Ankara Cinayeti

 

2008'de üniversite ikinci sınıf öğrencisi Başak Aydıntuğ annesi Ayşe Olcay Tiryaki'yi boğazını keserek öldürmüştü. Hatırlayan var mı acaba bu balık hafızalı toplumda?

 

Şimdi de 30 yaşındaki ailenin büyük oğlu Ali İhsan P. babası Yüksel P.'yi ve annesi Nilay P.'yi defalarca bıçaklayarak öldürdü.

 

İkisini de toplum olarak 'hunharlıkla' veya 'canilikle' etiketledik.

 

Sayısız üçüncü sayfa haberlerinden birisi olabilirdi bunlar aslında, eğer evladın anne-babasını öldürmesi olmasaydı.

 

Bir evlat nasıl olur da ebeveyninin öldürecek, üstelik de bu şekilde kin duyarak, kontrolden çıkarak, ağır şiddet tezahürüyle öldürecek noktaya gelebilir?

 

Altı yıl arayla olan bu iki olaydaki benzerliklere bakalım: Varlıklı aile, maddi imkanların çocuğa bolca sunulduğu aile, disiplinsiz aile, iletişimsiz aile. Çocuğun ilerleyen yaşlarında psikiyatrik müdahale. Şiddet eğilimlerinin artmasına, intihar ve/veya katletme eğilimlerinin artmasına sebep olduğu sayısız araştırmayla gösterilmiş psikiyatrik ilaçların çocuklara verilmesi.
Çoğumuzun kızgınlık anında 'öldüreceğim bu adamı/kadını' dediğimiz olmuştur. Ya da intihar edeyim de kurtulayım, dediğimiz. Ama bu bir cümledir sadece. Eyleme geçmek için kontrolün iyice kaybolması gerekir. Bu ilaçların yaptığı da budur.

 

Ali İhsan P. henüz konuşmadı, ayrıntılar da yok henüz elimizde.

 

Ama Başak Aydıntuğ altı yıl önceki cinayet sonrası şunları söylemişti, duyan oldu mu hiç zannetmiyorum: 'Çok pişmanım. Kullanmış olduğum ilacı günde bir tane içmem gerekiyordu. Ancak yıllar içinde iki tane içmeye alıştım. İlacın beni etkilemiş olduğunu düşünüyorum'.

 

Şimdi duyan çıkacak mı, hiç umudum yok.”