Zemin katta asansöre bindim, dördüncü katın düğmesine bastım.

İçeride biri kadın iki kişi daha vardı.

Asansörün hareket edeceğini belirten mekanik kadın sesi kabinde yankılandı. Aynı anda kapının iki kanadı simetrik şekilde kapanmaya başladı.

Tam kapanmak üzereyken dışarıdan bir el uzandı. Sensör kapıyı yeniden açtı.

Önce otuzlu yaşlarında genç bir adam girdi, ardından onun iki katı yaşında gösteren kilolu bir kadın.

Genç adam, gideceği katın düğmesine basmak için sağ elinin işaret parmağını uzattı. Ama tutturamadı. Parmak kenara denk geldi. Bir daha denedi, yine olmadı.

Hareketleri sert ve aceleciydi.

Kabindeki herkes, kapının kapanmasını ve asansörün hareket etmesini bekliyordu.

Yanındaki kadın yumuşak bir sesle,

“Sakin ol,” dedi.

Adam, sanki bu söz kendisine söylenmemiş gibi, parmağını daha da dikleştirip düğmeye adeta dürttü..

Nihayet başardı.

Başarmanın verdiği tuhaf bir gururla iki adım ilerledi, sağ çaprazımda durdu.

Boyu omzuma geliyordu. Saçları ensesine kadar uzanıyor, şapkaya benzer bir şeyle örtülüyordu.

Ellerini önünde tutuyordu.

Dikkatle baktım…

Her iki elinde de iri gümüş yüzükler vardı. Sağ elinde iki, sol elinde üç yüzük..

Gözüm aşağı kaydı.

Pantolon paçası kısa ve dardı. Ayaklarında siyah botlar vardı. Üzerinde, dizlerinin altına kadar inen siyah bir palto…

Tam yüzüklerdeki sembolleri inceliyordum ki asansör ikinci katta durdu.

Genç adam ve yanındaki kadın indi.

Kapı kapandı.

Asansör yükselmeye devam etti.

…

Dünya da böyle değil mi?

Kimi biner, kimi iner.

Kim kimdir bilinmez.

Aynı yolculukta, aynı kabinde bir süre yan yana dururuz.

Sonra herkes kendi katında iner.

Geriye yalnızca dikkatimizden kaçmayanlar kalır.

Bir bakış, bir hareket, bir detay…

Gözün gördüğü, hafızanın seçtiği…

Asansörden inince,

her şey biter.

T.D./ 26.3.2026