Çıkılmamış

dağlar gibidir

hayat.

İnsan kendini

hep zirvede sanır.

Dünya döner,

mevsimler geçer,

günler elbet biter.

Yaşamasını bilmezsen

gençlik çağında

içilmemiş meyler

kalır elinde.

Herkese nasip olmaz

aşk.

Nerede çıkacağı

belli olmaz karşına.

Sevmesini bilmez,

gülmesini görmez,

girmesini bilmezsen

kalbe;

verilmemiş güller

kalır elinde.

Gerçek dostluk

bakidir

kıymet bilene.

Selam olsun

“Benim sadık yârim

kara topraktır”

diyene.

İz bırakmasını

bilmezsen

sevgili yüreğine,

gazel olmuş bağlar

kalır elinde.

Ana, baba,

bacı, kardeş,

eş, dost

bir de arkadaş...

Evladın da varsa

sana sırdaş.

Kışın bahar,

baharın yaz olur.

Erimişse dağında karın,

kopmuşsa dünyayla

gönül bağın,

akmıyorsa nehrin, çayın;

ağacın kurur,

dalı kalır elinde.

Nasihat sanma

sözlerimi;

yaşayan bilir

uykusuz geceleri.

Unutur, hatırlamazsan

sevenlerini;

yalnızlık

yoldaşın olur.

Özlersin gidenleri.

Akmayan yaşlar

kalır gözlerinde.

Her şeyin

bir zamanı vardır.

Gençliğin kıymetini

bilmek gerek.

Çalışmak kadar

gezmesini, eğlenmesini de

bilmek gerek.

Son vagonu bekleme.

Güzeller içinden

güzeli sevmek..

Sevgiliye hoş sözler

etmek gerek.

Sonra pişman olursun;

suskun diller

kalır elinde.

6.3.2026 — Tuncay Dağlı