Britanya kadınlar için ilk tıp fakültesini 1874 kurdu; Rukhmabai Raut, Britanya işgali altındaki Hindistan'ın ilk kadın doktoru oldu.

Dul annesi, ona fikrini bile sormadan, 11 yaşındayken Raut’u evlendirmişti. Zaten 11 yaşındaki bir kızın fikri mi olurdu ki? Ama Raut kocasıyla yaşamayı reddederek annesiyle yaşamaya devam etti.

Hindistan için sıra dışı bir olay, hatta skandaldı. Ancak, Raut’un ruhunda isyankarlık vardı. Bir süre sonra kocasını mahkemeye verdi. Kocası Bombay Yüksek Mahkemesi'nden “evlilik haklarının iade edilmesi” talebinde bulununca Raut, çok genç olduğu için hiçbir zaman rıza göstermediği bir evliliğe zorlanamayacağını söyledi. Mahkeme de ona iki tercih sundu: Evliliği kabul etmek, ya da hapse girmek. Raut tercihini hapisten yana kullandı.

Raut pes edecek bir karakter değildi. Hindistan’da hiç kimsenin aklına gelmeyecek bir şey yaptı: Kraliçe Victoria'ya bir mektup yazdı, isyanını anlattı. Kraliçe de mahkeme kararını bozdu ve evliliği feshetti.

Dava İngiltere'de de büyük yankı uyandırdı, basın büyük ilgi gösterdi ve Raut kadın dergilerine konu oldu. Basın konuyu öyle bir işledi ki, Hindistan'daki yasal cinsel rüşt yaşı 10'dan 12'ye çıkarıldı.

Raut, Dava süresinde Times of India adlı gazetede “Bir Hint Leydisi” mahlasıyla Hint toplumunda kadınlara biçilen zorunlu rolleri eleştiren iki de makale yazdı. Bu Raut'u çocuk evliliklerine karşı mücadelenin simgesi halinle getirdi, ama cahil ve koyu taassupla ruhları kararmış Hint toplumundan da dışlandı.

Üvey babası, bir cerrahtı ve Raut'un yeteneklerini keşfetmişti. Onu eğitimine devam etmesi için destekledi. Evliliği feshedilen Raut, Londra'da kadınların gittiği tıp fakültesine (London School of Medicine for Women) girdi. Mezun olduktan sonra, Hindistan'a dönüp göreve başladı. Ama kendisini ülkesinden ayrılırken çevresini saran toplumsal damga bekliyordu. Kadınlar, hatta beraber büyüdüğü arkadaşları onun tarafından tedavi edilmeyi reddediyordu. Doktorluk yapabilmek için Surat'a (Bölgenin ikinci büyük şehri) taşındı.

İsyankar ve devrimci karakteri kendisini hiç terk etmedi. Hemcinslerinin ihanetini onların cehaletine vererek, çocuk yaşta evliliğe zorlanma ve kadınların peçe giymesi hakkında yazılar kaleme almaya devam etti. 

Bir daha evlenmedi ve 91 yaşında, son nefesini verinceye kadar Hintli kadınların, sosyal haklarına kavuşması için savaştı.

Cahil ve geri kalmış toplumların kaderi budur. Bazen kendilerini kurtaracak bir yıldız çıkar ama onu takip etmeyi idrakten bile mahrumdurlar. Çünkü bazı beyinler düşününce aşırı derecede yorulurlar. Sanırım, sokak röportajlarında çokça şahit oluyorsunuz.

AMA BİR KERE DAHA SÖYLEYECEĞİM:

• RAUT GİBİ KADINLARI ÇOK ÖZLÜYOR, BİZİMKİLERE DE OLAĞANÜSTÜ ÜZÜLÜYORUM.