Çok endişeliyim…

Çok üzgünüm…

Çok korkuyorum…

Kararı alan veya alanların mutlaka haklı tarafları vardır diye inanmakla birlikte, “Yık gitsin!..” alışkanlığımızla Adana’ya neler kaybettirdiğimizi bildiğim için yüreğim cenderede.

Kuruköprüdeki Tarihi Bahri Paşa Çeşmesini yol genişletme düşüncesiyle yıkanlar, çeşmeyi koruyup çevreden yer ayarlamayı düşünmedi. Aynı zihniyet daha önce de Bedestenin taş tonoz örtüsünü yok etmişti; neden, insanların başına taş düşmesin diye(!). Bre Allah’ın kulu, tehlike mi var, koy altına ahşap iskeleyi de tonozu onar, tarihi kurtar.

GÖL KENARINDAKİ KAFELER VE GÖZARDI EDİLEN RUHSAT

Neredeyse tamamını yıkma kararı alınmış yanlış duymadıysam. Nedeni, ruhsatsız olmalarıymış. Allah Allah!.. Bunların en az sekiz tanesi ruhsatlıydı. Daha doğrusu Büyükşehir Belediyemiz tarafından izbe kulübeleri ortadan kaldırıp daha düzgün tesisler kurmak için proje yapılmıştı. Tasarım, dikeyde ve yatayda, kıyı kenar niteliklerini dikkate alarak düzenlenmişti. Belgeler İmar Müdürlüğü arşivinde bulunabilir.

Sonradan, gerçekten de kıyıyı gözlerden gizleyen, düzensiz-özensiz yerlerle de karşılaştık. Sanırım bunlar gerçekten kaçak.

İTALYAN BÜYÜKELÇİ KARARA ÇOK ÜZÜLÜR

15-16 yıl kadar geriden anlatacağım.

İtalya’nın Büyükelçisi birkaç ataşe ve üst düzey görevliyle Adana’ya temaslar yapmak üzere gelmişti. Valilikten sonra Belediyeye geldi. Görüşmelerde tercümanlığı ben yapıyordum. Büyükelçi Adana’yı tanımak istediğini ima edince, “Sizi ben gezdireyim” dedim. Sevindi. Kent içinde belli noktaları tamamladıktan sonra köprüyü geçip karşı kıyıda, körfeze bakan kafelerden birine geldik. Diplomat abimiz buradaki manzaraya kelimenin tam anlamıyla bayıldı. Çay kahve, tekrar çay kahve… adam ayrılmak istemiyor. Baktım güneş ufka yaklaşmış, “Yemek rezervasyonumuz var, artık gitsek” dedim. Gözlerimin içine bakarak bir süre tepkisiz kaldıktan sonra “Burada yiyecek bir şeyler bulamaz mıyız? Ben akşamı bu güzel alanda geçirmeyi çok istiyorum” dedi. Israr saygısızlık olacaktı. Telefon edip lokantadan masa örtüleri, servis takımları, iki garson ve kebaplar istedim.

Uzakdoğu bir yana, bence Avrupa’da güzel sanatlar konusunda hiçbir ülke İtalya’nın eline su dökemez. Buranın büyükelçisi hayran olduğuna göre, böyle yerlerin ne denli önemli olduğunu anlamamak söz konusu olamaz.

GELİNİZ KAŞ YAPALIM FAKAT GÖZ ÇIKMASIN

Dedik ya, yıkım listesinde adı geçen yerlerin en az sekizi belediyeden ruhsatlı. Usûlüne göre onaylanmış belgeleri duruyordur. O yıllarda, büyükşehir belediyelerine hazine malı kıyı şeritlerinde tasarruf hakkı verilmişti. Mevcutlar arasında denetlenmeyen ya da keyfine göre düzenlemeler yapan olabilir. Yıkmak yerine çeki-düzen yapmalarını istemek çok daha akılcı olmaz mı? Yapan durur, yapmayan başka yolda yürür.

Bu kafelere, izbeleri dahil, genelde belli görgüye sahip aileler geliyor. Adana tabiriyle, hallo-cello tiplerle hiç karşılaşmadım. Onbinler, hafta içi ve hafta sonu nefes alacak yer olarak buralara yığılıyor. Bu sayede, göl çevresi de işgalden ve bakımsız kalmaktan kurtulmuş oluyor.

ACABA!.. YOK CANIIIM!..

Bu kararın arkasında acaba birtakım telkinler olabilir mi? Meselâ, görgüsüzlüğü arş-ı alâya çıkarıp kıyıya malikane filan kurmak isteyenler olamaz mı? Duydum ki, güçlü bir toplum, Ankara’yı da devreye sokup iskânı olmayan bir alana site izni koparmış. Çok fena yapmış. O bir site tek kalmaz, ardından yepyeni sitelerle kentimizin en prestijli alanları mahvolur gider… O zaman Adana’ya çok yazık olur.

Dikkat!.. Kaş yapalım derken göz çıkarmayalım… Cânım kıyıları sarhoşa, berduşa, köyünden kovulmuşa, kanlısını vurmuşa âmâde etmeyelim.