Çağdaş eğitim bireyin, bedensel, bilişsel ve duyuşsal yapılarıyla bütün olarak ele alınıp her alanda dengeli bir şekilde eğiterek, toplumla uyum içinde mutlu ve üretken kişiler olarak yetişmelerine yardım etmektir.

Çağdaş eğitimin tanımı bu iken, çok değil bundan en fazla yirmi beş sene evvel, birisi sistemli bir şekilde ve aralıksız bir olarak çalışan bir elin eğitimi bu şekle dönüştüreceğini söylese, onu sadece kötümser bir hayalperest değil, deli olarak nitelerdik. Artık sadece mesleki olarak değil fiili olarak da intihar eden genç öğretmenlerimizin sayısı gittikçe artıyor. Oysa hepimiz, ülkenin geleceğini insan mühendisleri olan öğretmenlerin kurmasını bekliyoruz.

Biliyorum, söylemek kolay, yapmak zor diyecekler ama kocaman bir ülke olarak, öğretmenlerimizden güçlü, direşken, sabırlı olmalarını bekliyoruz.

Bir öğretmen mesleğini bıraktığında değil, öğrencinin gözünden çekildiğinde mesleğini kaybeder. Çünkü öğretmenlik, yalnızca ders anlatmak değildir. Tahtaya yazılan bilgi, işin en küçük parçasıdır. Asıl olan, öğrencinin karşısında duran insanın neye inandığı, neyi önemsediği ve neyi umursamadığıdır.

Bir öğretmen derse girer, konusunu anlatır, yoklamasını alır. Her şey kağıt üzerinde eksiksizdir. Ama sınıfta kimse merak etmez, kimse soru sormaz. Sessizlik vardır; düzenlidir, kontrollüdür. İşte tam bu noktada öğretmenlik ölmeye başlar. Meslek intiharı, öğretmenin mesleği bırakmasıyla değil, öğrencinin zihninden çekilmesiyle olur.

İlk yabancılaşma genellikle masumdur. “Bu çocuklardan bir şey olmaz. Program yetişsin yeter. Ben elimden geleni yapıyorum.” Bu cümleler savunma gibi görünür ama gerçekte, öğretmenin kendisiyle öğrenci arasına koyduğu mesafedir. Öğrenci artık bir yüz değil, bir “seviye”, bir insan değil, bir “ortalama”dır. Öğretmen, mesleğini koruduğunu sanırken mesleğin ruhunu askıya alır.

Yabancılaşmış öğretmen umudunu gizler. Çünkü umut hayal kırıklığı doğurur. Hayal kırıklığı ise can yakar. Bu yüzden öğretmen, daha az ilgilenir, daha az sorar, daha az bekler ve bir süre sonra fark etmeden şuna razı olur: “Ben anlatayım, anlayan anlasın.” Bu cümle, öğretmenlik mesleğinin en tehlikeli cümlesi, öğretmenliğin kırılma anıdır.

Öğretmenin meslek intiharı çoğu zaman gürültüsüzdür. Ne istifa vardır, ne isyan. Sadece alışma vardır. Alışmak… Kalabalık sınıflara, ezbere, meraksızlığa, suskunluğa. Ama öğretmen alıştıkça, öğrenci de öğrenmemeye ve bir toplum, fark etmeden düşünmemeye alışır.

Yabancılaşmış öğretmen kendini şöyle avutabilir: “Ben müfredatı uyguluyorum.” Ama öğretmenliği ayakta tutan müfredat değil, insan ilişkisidir. Bir öğretmenin gözünde ışık yoksa, öğrenci o derste yalnızdır. En acı tarafı da şudur: Öğretmen, meslek intiharı yaşadığını genellikle fark etmez. Çünkü herkes hâlâ ona “hocam” demektedir ama o kelimenin içi artık boştur.

Oysa öğretmenlik, insanın kendini her gün yeniden sınamasıdır: “Bugün bir çocuğun dünyasında bir yerim oldu mu?” Bu sorunun cevabı uzun süre “hayır”sa, orada öğretmenlik sürüyor gibi görünse bile çoktan gömülmüştür.

Sevgili öğretmenlerimiz, özellikle gençler, lütfen gündemin peşine takılıp, gündelik problemleri hayatınızın ve mesleğinizin odak noktası haline getirmeyiniz. Emin olun, kaybettiğimiz her şeyi geri alacağız ama kaybolan nesilleri geri getirmemiz mümkün olmayacak. Geleceğimiz sizlersiniz.

Kolay mı, diyeceksiniz. Değil tabi. Kolay  olsa herkes öğretmen olurdu.

AMA SİZ ÖĞRETMENSİNİZ…