Bana göre bir kişi, ailesinden aldığı genetik özellikler, eğitim, yaşadığı çevre, gezip görme ve okumakla edindiği bilgi, tecrübe ve birikimle gelişip, olgunlaşır.

Aslında insan da bir meyve gibidir; ancak dalında olgunlaşıp, istenilen kıvama gelir.

Olgunlaşmanın, yani başkalarına zarar vermeden, bir topluluk içinde nasıl davranılacağını bilen, başkalarına karşı saygılı, şiddetten uzak, anlayışlı ve bilgili biri olmanın temeli ailede atılır.

Aile içinde gördükleri, kendisine empoze edilen davranış şekilleri, öğütler, nasihatler, kişiyi çocukluktan itibaren eğitip, geliştirir. Tabii çevresindeki insanlardan iyi örnekler alması için iyi bir gözlemci olması da çok önem taşır.

Çocuklukta edinilen davranış ve alışkanlıklar ise kolay kolay değişmez ve insanla birlikte yaşar.

Olgunluk olayı da edinilen iyi davranışların toplum içinde dışa vurumu ile kendini belli eder.

Bazı kişilerin olaylara ve kişilere yaklaşımı, başkalarının, onun için "ne kadar olgun ve anlayışlı biri" demesine neden olurken, bazıları ise itici konuşmasıyla, yaptığı kaba saba hareketlerle göze batar, bulunduğu yere rahatsızlık verir. Böyleleri için de genellikle “yontulmamış” benzetmesi yapılır.

Bu; ona, göze hoş gelen bir şekil verilmemiş demektir.

Nasıl ki bir heykeltıraş, insan eli değmeden önce doğada kaba bir taş olarak varlığını sürdüren mermeri muhteşem eserlere dönüştürebiliyorsa, insan da öyledir.

Özü kaliteli, eğitilebilir, öğrenebilir bir yapıya sahip olan kişi, ailesinde ve okulda iyi bir eğitim alır, yaşadığı çevreden de güzel alışkanlıklar edinirse, başkasına zarar vermeyen, arkadaş ve dost olarak aranılan, beğenilen biri haline gelebilir.

Tabii zaman içinde edindiği bilgi, tecrübe ve davranışlarla da daha oturaklı ve olgun bir yapıya kavuşabilir.

Yani olgun bir kişiliğe sahip olabilmek için doğuştan sahip olunan bazı kişilik özelliklerinin üzerine, yaşarken edinilmiş bilgi ve davranışların da koyulması gerekir.