Ramazan ayında davul zurnacılık, Osmanlı'dan günümüze uzanan, mahalle sakinlerini manilerle sahura uyandıran köklü bir gelenektir.

Dini bir dayanağı olmasa da toplumsal birlikteliği güçlendiren Ramazan coşkusunun önemli bir parçasıdır. Günümüzde yok olmaya yüz tutan bu mesleği yaşatmamız gerekiyor.

Davulcuların gelirini, mahalle sakinlerinin verdiği bahşişler oluşturur. Oruç tutalım ya da tutmayalım bu meslekten arkadaşlarımıza olanaklar ölçüsünde bonker davranalım. Ben öyle yapıyorum. 

Oldum olası bu arkadaşlara karşı sempatim vardır. Nedense, onları her gördüğümde kanım kaynar. Eminim, aynı genleri taşıyoruz. Ancak, ilgili mercinin gazabını düşünerek soramıyorum.

Ayrıca, yaşam tarzlarına hayranım. Nerede akşam, orada sabah, günübirlik yaşarlar. Bayat parayı sevmezler. "Değildir yoksul, azla yetinmesini bilen" diyen Ömer Hayyam'ın yolundan giderler.

Yüklerini bir horoz taşır ama keyiflerini deveye yüklesen götüremez. Dünyanın düzenini bozan, insanlar arasında eşitsizliğin temelini oluşturan özel mülkiyete ve servet sahibi olmaya heves etmezler.

Bu düşünce birlikteliğinden kaynaklanan yakınlıktan olsa gerek, apartmanda en cömert davranan da benmişim.

Davulcular şaşkın: "Abi, biz senin ışıklarını hiç yanık görmedik ama en çok bahşişi de sen veriyorsun. Bizden özel bir dileğin var mı?" dediler.

Ben; “bayramdan sonra Nesimi’nin, ‘Şifa İstemem Balından’ türküsünü ben söylerim, siz çalarsanız, mutlu olurum”, dedim.

Anlaştık.

Bayramınız Anzer balı tadında ve kutlu olsun!

16 Mart 2026.

Mahmut TEBERİK

m.teberik@gmail.com