Benim gazetecilik yaptığım dönemlerde, o deli dolu gençlik yıllarımda, hani bundan elli-altmış yıl öncesinde "günümüzde unutulmuş" manevi değerler vardı..

***

Çok değil, daha dün gibi hatırladığım o yıllarda; bu cennet vatan için, halk için, mazlumdan yana dik duran, doğru bildiği idealleri için korkmadan yazan, çizen, düşünen ve konuşan kahraman insanlar vardı..

***

Şimdi hepsi mâzide kaldı; adeta bir korku toplumu olduk..

Bilimden, ilimden, nezaketten, anlayıştan, hepsinden öte liyakattan uzaklaşıp akıl dışı öğretilerin tutsağı hâline geldik..

***

Yeni değil, çok önceleri yazıldı bu dramatik tablonun senaryosu..

Azıcık geriye gidin, göreceksiniz. 45-50 yıl öncesini hatırlayın bir an..

Bu coğrafyanın önce gazetecileri, siyasetçileri sonra sanatçıları, sporcuları, bilim insanları korktu, korkutuldu..

***

O güzel insanlar korktukça dogmalara sarıldı..

Dogmalara sarıldıkça toplumda korku egemen oldu, umutlar kayboldu..

Yüreklerimizdeki, cesareti kaybettik..

Tepki veremez, isyan edemez, kendi hakkımızı bile savunamaz duruma düştük..

***

Bugün düşünüyorum da; Biz böyle mi doğduk?

Bizden önceki nesillerden, dedemizden, babamızdan, Ata'mızdan nasıl bir miras teslim aldık?

O kutsal mirası korumak için ne yapmamız gerekiyordu, biz ne yaptık?..

Bu duruma nasıl geldik?..

***

Önce iğneyi kendime batırıyorum. "Çuvaldız için talipli bulunur nasıl olsa" diyorum..

Bizim yaşımıza denk akranlarımız adına konuşuyorum:

Biz ne geçmişimizden ders aldık, ne o kutsal mirasa sahip çıktık..

Ne de geleceğimiz olan nesillere örnek olabildik..

Bu ayıp bize yeter!

***

"Suçluyum!.."

Suçluyuz hepimiz..

"Utanıyorum!" demek içinde olduğum durumu özetliyorsa eğer;

"Utanıyorum!"

"Kendimden, geçmişimden, geleceğimden utanıyorum!"