UYAN EY TÜRK OĞLU, UYAN

Bundan 104 yıl önce, 13 Kasım 1918’de İtilaf Devletleri, 55 savaş gemisiyle İstanbul’u işgal etti. Mütareke basını düşman kuvvetlere övgü, yurdu savunanlara ise sövgü yağdırıyordu. Ama gözü pek, yiğit, ülkesini seven, alçaklara boyun eğmeyen, esareti reddeden cesur gazeteciler de vardı. Hasan Tahsin gibi.

Hasan Tahsin, 31 yaşında, yakışıklı bir adamdı. Silahlı mücadeleyi savunuyordu. Sahibi olduğu 'Hukuk-u Beşer Gazetesi’nde bakın ne diyordu.

- 'Uyan ey Türk oğlu, uyan! Yunan gelsin, silahlarımızı toplasın. Kendi evlatlarına silah dağıtsınlar. Benliğimizi parçalasınlar. Ruhumuzu ezsinler. Fakat asla unutmasınlar ki, Türk ölmedi, yaşıyor. Burayı Yunan’a vermeyecektir. Vermek isteyecek kuvvetle paylaşacak kozumuz var. Hatta süngülerimiz, silahlarımız olmasa bile. Asi ruhumuzla, coşkun kanlarımızla, hararetli vicdanlarımızla, sökülmeyen dişlerimizle bu memleketi müdafaa edeceğiz. Ne kadar zehirli olurlarsa olsunlar, o dişlerle, üstün maneviyatla kuvvetlenen dişlerimizle kalplerini parçalayacağız.'

Savaş gemileriyle İzmir Limanı’nı dolduran Yunan işgal kuvvetleri, sabahın erken saatlerinde rıhtıma çıkmaya başladı. Adeta mahşer günü yaşanıyordu. Ellerinde Yunan bayraklarıyla İzmirli Rumlar, bir yandan Yunan askerlerine çiçek yağdırıyor, bir yandan da Yunan 'Zito Venizelos' (Yaşa Venizelos) diye nara atıyordu.

Satılık, ruhsuz İstanbul Hükümeti, 'Mukavemet etmeyin,' diye korkakça emir yağdırıyor, emre itaat edip, hiç direnmeyen Türk subayları Yunanlı askerlerin ve yerli Rumların saldırısına uğruyordu. 9 komutan süngü ve dipçik darbeleriyle şehit edildi. Katliam sırasında Rum evlerinden Türk subaylarının üzerine taş ve kiremit parçaları atılıyordu.

Şehit edilen subaylardan biri de 'Zito Venizelos' diye bağırmayı reddeden Albay Süleyman Fethi Bey’di. Yunan askerleri tarafından hınçla süngülenen albay oracıkta şehit oldu.

Bu sırada Yunan askerleri, önlerinde Yunan bayrağını taşıyan iriyarı bayraktarları ile Kordon’da yürüyüşe geçmişti. Yunan birliği Konak Meydanı’na geldiğinde birden bir genç adam ortaya fırladı ve Yunan askerlerinin önünü kesti. “Uyan, ey Türk oğlu, uyan,” diyen gazeteci Hasan Tahsin idi o yiğit. Uyandırmak istiyordu, insanları.

Yunan askerlerini şöyle bir süzdü, onlar daha ne olduğunu anlamadan, şimşek hızıyla belindeki tabancayı çekip, 'Allah Allah' diye bağırarak tetiğe bastı. Bu, düşman işgaline karşı sıkılan 'ilk kurşun'du.

Hükümetin askere attırmadığı kurşunu, sivil bir insan, bir gazeteci olarak atmıştı. Dinlememişti Teslimiyetçi İstanbul Hükümeti’nin, 'Mukavemet etmeyin,' emrini. Öleceğini, öldürüleceğini biliyordu, elbette. Ne yapabilirdi ki bir orduya karşı, tek başına ve tek bir tabancayla.

Önce bayrağı taşıyan iri kıyım Yunan askeri, sonra üç-dört Yunanlı daha, yere serildi. İlk şaşkınlığı atlatan Yunanlı askerler karşı saldırıya geçtiği vakit zaten Hasan Tahsin’in kurşunu bitmişti. Genç kahraman, mermi, süngü ve dipçiklerle şehit edildi...

Üç yıl sonra Yunan ordusu, bu yiğit insanın şehit edildiği yerde denize döküldü. 59 yıl sonra, 1973 yılında Konak Meydanı’na onun heykeli dikildi. (Neden 59 yıl sonra ki?)

ÖLDÜ HASAN TAHSİN. ÖLECEĞİNİ BİLE BİLE. AMA