Galatasaray-Liverpool maçı 10 Mart’ta oynandı. İngiliz seyirciler kendi ülkelerinin çift katlı (double deck) halk otobüslerinin iki yanında teşhir ettiği “Peace at Home, Peace in the World” sözünü bizi sahamızda da pankart olarak açtı. TRT’nin kör olası gözleri, bu pankartı görmedi. Ülkenin aklı başında insanları, görsel ve yazılı medya kanalları, duyarlı medya organları, yerel basın  bu konuda yasaların müsaadesi nispetinde görüşlerini bildirdi. Aradan geçen bunca zamana rağmen TRT’den bırakın bir özrü, bir resmi açıklama da gelmedi. Öyleyse, bu bir gözden kaçma, ya da ihmal değil, taammüden yapılmış bir eylemdi. Konu TBMM’ye bile taşındı ve TRT’ye neden gösterilmediği soruldu ama…

Bu pankart, siyasi bir mesaj, ya da reklam içeren bir slogan mı taşıyordu? Ülkenin birliğini, beraberliğini, rejimini tehlikeye atan bir çağrı mı içeriyordu? Bütün dünyaya mal olmuş bir sözün sansürlenmesini, “Rejinin taktiridir,” deyip geçecek miyiz? Ya da biz, TRT’nin Atatürk vurgulu pankartı bilerek göstermediğini, kendi siyasi hassasiyetleri nedeniyle milletin gözünden kaçırmaya çalıştığını anlamayacak kadar aptal mıyız?

“Yurtta sulh, cihanda sulh” sözü Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün barış ilkesi, bir barış mesajı, uluslararası bir spor organizasyonunda  içinde şiddet, nefret veya propaganda olmayan bir mesaj değil midir? Nerede sulh istiyor Atatürk? Önce yurtta. Hiç kimseyi birbirinden ayırmadan, herkesi kardeş sayarak. Siz yurdunuzda barış değil de, kaos, kargaşa, iç savaş mi istiyorsunuz? Yoksa “Terörsüz Türkiye” bizi uyutmak için uydurduğunuz bir masal mı?

Başka nerede sulh istiyor Atatürk? Cihanda. Etrafımız ateş çemberi. Her gün yüzlerce, binlerce zavallının ölüm istatistiklerini okuyor, dinliyoruz. Böyle bir ortamda dünyada barış istemekten daha saygın bir dilek olabilir mi? Savaş özlemiyle mi gizlediniz bu pankartı? 

Savaşın kartalı, ömrü savaş meydanlarında geçmiş Atatürk, bu sözü, 20 Nisan 1931’de, Türkiye’nin dış politika ilkelerinden biri olarak söyledi. Kan dökmenin ne olduğunu en iyi o biliyordu. “Savaş vatan savunmasına yönelik olmadıkça cinayettir,” demişti. İstediği, ülke içinde barış, huzur ve istikrar, tüm dünya ile barışçı ilişkiler ve savaşlardan kaçınma politikasıydı. Siz hala savaş çığırtkanlığı içinde misiniz?

Atatürk bu sözü söylediğinde, dört sene süren bir savaşın galibiydi. Oysa, Avrupa hala bir yıkımın içindeydi. Almanya’da Hitler çılgınlığı yükseliyor, İtalya’da Mussolini saldırganlığı bir dış politikaya dönüşüyor, Japonya Asya’da yayılmaya çalışıyordu. Atatürk ise bütün dünyaya barış çağrıları yapıyor, problemleri savaş yerine, diplomasi ve anlaşmalarla çözmeyi öneriyordu. Bunun için, 1934’te Balkan Paktı, 1937’de Sadabad Paktı imzalandı. Sadece Türkiye’nin değil, tüm cihanın savaşlardan uzak kalmasını istiyordu. İç barış olmadan dış barışın olmayacağına inanıyordu.

Türkiye, tarihinin en kanlı savaşlarını 1919-1922 yılları arasında Yunanistan’la yapmıştı. Buna rağmen 1930’da  Yunanistan’la karşılıklı dostluk, saldırmazlık ve diplomatik işbirliğini (Greco-Turkish Friendship Treaty) içeren dostluk anlaşmasını imzaladı. Sonunda ne mi oldu? Venizelos, 1934 yılında Atatürk’ü Nobel Barış Ödülüne aday gösterdi. 27-31 Ekim 1930'da Ankara'yı ziyaret ederek, "Üzücü mazi, ebediyen kapanacaktır," dedi.

Savaşta esir aldığı ama insan muamelesi yaptığı General Trikopis, Atatürk büstü önünde, ölünceye kadar, her yıl saygı duruşunda bulundu…

Ya siz? “Yurtta sulh, cihanda sulh,” sözünü Venizelos ve Trikopis kadar bile idrak edememişsiniz. Yuh olsun size, Fesli Kadir’in çocukları.