Sabah işe gitmek üzere kapıdan dışarı attığım sol ayağımı hemen geri çekiyorum.
Eşikte öylece duruyorum.
Tuhaf bir korku gelip yüreğimin üzerine oturuyor.
Tedirginim.
Acaba gece yarısı ''Bundan sonra bir kapıdan sol adımla çıkılması yasaklanmıştır'' gibi bir yasak Resmi Gazete'de yayınlanıp yürürlüğe girmiş midir?
Girebilir!
Ama ben riske girmek istemiyorum.
''Bismillah" deyip sağ adımımı atıp evi terk ediyorum.
Apartman kapısında, sabah yürüyüşünden dönen, 14 numarada oturan, emekli mühendis Cemal Amca'yla karşılaşıyorum.
Gülümseyerek bana bakıyor ve her sabah olduğu gibi ''Günaydın'' dememi bekliyor.
Ben de ona gülümsüyorum.
''Gün'' hecesi ağzımdan fırlıyor. Ama gerisi gelmiyor. Ağzımı sıkıca kapatıyorum.
Yine o tuhaf korku yüreğimin üzerine çöküyor.
''Bundan sonra günaydınlaşmak yasaklanmıştır'''
Son günlerde okuduğum resmi gazeteleri gözümün önüne getirmeye çalışıyorum.
Acaba böyle bir yasak yayınlanmışta gözümden kaçmış olabilir mi?
Olabilir!
Cemal Amca hala gülümseyerek bana bakıyor ve ''Gün''den sonraki ''Aydın''ı bekliyor.
Cesaret edemiyorum.
Durup dururken hapislerde çürüyemem.
''Selamün Aleyküm'' deyip yanından geçiyorum.
O an Cemal Amca'nın yüzünde acı bir şey yutmuş gibi bir ifade beliriyor.
Ağzı bir karış açılıyor ve öylece kapının ağzında kalakalıyor.
Atölyeye gelince bilgisayarın basına geçip ''Arkadaşıma göndermek üzere bir yazı hazırlıyorum.
Bitince gönder tuşuna basmak üzere uzattığım parmağımı aniden geri çekiyorum.
Yazımı tekrar okuyorum.
Tehlikeli olabilir mi acaba?
Sil tuşuna basıp siliyorum.
N'olur n'olmaz.
Sinirden ellerim titremeye başlıyor.
Kafamın içinde yine tuhaf sorular fink atıyor. ''Sinirlenmek yasaklanmış olabilir mi?''
Ağlamak ile gülmek arasında kararsız kalıyorum.
Kalkıp kendime bir kahve yapıyorum. Belki biraz sakinleştirir.
Daha birinci yudumumda atölyeye elinde bond çantasıyla, koyu takım elbiseli, ciddi bakışlı, esmer yüzünde badem bıyığının hemen dikkatimi çektiği biri giriyor.
Selam dahi vermeden ''Siz sabahları 10-12 arasında kahve içmenin yasaklandığını bilmiyor musunuz?" diyor.
Donakalıyorum.
Elimden kayan kupa yerde binlerce parçaya ayrılıyor.
aydın sihay
