O gün annem bamya yeMeği yapmıştı.
Adana usulü eşgili bamya.
Çocukluğumdan beri sevmem bamyayı.
Yememek için zırlar ve tepinir dururdum.
Hâlâ annem yedirmeye çalışıyor ve ben hala tepinip duruyorum.
Bamyanın bir gün benden böylesine intikam alacağı aklımın ucundan dahi geçmezdi.
Olay şöyle gelişti.
Akşam olmak üzereydi.
"Şurdan bir kebap yiyip eve gideyim" dedim. Yoksa aç kalabilirdim.
Yanında acılı şalgam kebabımı yedim ve dışarı çıktım.
Kapıda iki polis.
Biri sarışınca diğeri esmer.
Esmerin bakışı ''yedim seni'' der gibiydi.
Sarışının gözleri daha insanca bakıyordu.
"Hakkında ihbar var" dedi esmer olanı ve üstümü yokladı.
Neyseki o gün kaleşnikofu yanıma almamıştım.
Biz onlara Fruko derdik.
Koca otobüs ve iki polis benim için gelmiş. "Onur duydum" dedim "ama bunca zahmete ne gerek vardı" deyince esmer olanı "dalga mı geçiyon lan" deyip otobüsün içine beni fırlattı.
Önce terörle mücadeleye götürüldüm.
Haki kadife ceket, boğazlı kazak vardı üstümde. Ve saçlarım omuzlarımdaydı.
Yani tipik bir teröristtim.
Orada ki komiser bunu Birinci Şubeye götürün dediğinde "işte şimdi b.ku yedim" diye düşündüm.
Çünkü gözaltında kaybolanlar oluyordu o günlerde.
Gidenler gelmiyordu.
Bamyayı sevmediğime pişmanlık duymaya başlamıştım.
Ama artık çok geçti.
Birinci Şubeye gittik.
Zaten ikinciliği hiç sevmem.
Listelere bakıldı, telefonlar açıldı.
Sonra uslu bir çocuk olduğuma karar verip "Git şu saçını kestir" deyip bıraktılar.
Gece yarısına doğru eve döndüm.
Annem açtı kapıyı. "Nerelerdeydin? dedi.
Hayli sinirliydi
Ve terliğinin sol teki elindeydi.
Nedense bu durumlarda hep terliğinin sol tekinii kullanırdı.
Sanırım yılların alışkanlığıydı.
"Valla anne polisler alıp götürdü"
deyince "bamya yememek için bu yalanı mı buldun" deyip terliği yüzüme yapıştırdı.
Aydın Sihay