Ne zaman yağmur yağsa Paris'de uzun yıllar oturduğum, ağaçlı küçük bir meydana bakan, "La Boheme"adlı apartmanın çatı katında ki evim aklıma gelir.
Camlara çarpan yağmur damlalarının sesi hâlâ kulaklarımdadır.
Ve güvercinlerin kanat sesleri...
Yağmurdan kaçışan güvercinler pencerenin pervazına tüner ve guruldayıp dururlardı.
Onlar benim daimi konuklarımdı.
Eyfel kulesi tam karşımdaydı.
Geceleri ışığı odamın duvarlarında oynaşıp dururdu.
Heyecanlanırdım.
Bir gece elimde şarap kadehi pencereyi açtım.
Ve Nazım'ın "yorgunum kaptan" şiirini gökyüzüne bağıra bağıra okudum.
Sesim yıldızlar arasında yitip gitti.
Yağmurlu bir akşamdı.
Yves Montand'ı dinliyordum.
Hüzün çökmüştü içime.
Sanırım şiir zamanı gelmişti.
Elimde yine şarap kadehi.
Pencereyi açtım. Okumaya başladım
"Benim de mi düşüncelerim olacaktı
Ben de mi böyle uykusuz kalacaktım
Sessiz sedasız mı olacaktım böyle
Çok sevdiğim salatayı bile
Aramaz mı olacaktım"
Orhan Veli"nin şiiri yağmurla ıslandı.
Güvercinler sessizce dinledi.
Şiir bittiğinde ağladığımı farkettim.
Gözyaşlarım sessizce akıyordu.
Şaşırmıştım.
Özlem miydi? Neydi?
Bilemiyorum.
Apartmanın altında Andree Amcanın fırını vardı.
Andree Amca 2. Dünya savaşında Paris'in Almanlar tarafından işgali sırasında yeraltı örgütünde savaşmış.
Zaman zaman anlatırdı.
Ekmekleri ve pastaları öylesine lezzetliydi ki.
Hele o muhteşem baget ekmekleri.
Sabah ekmeğin kokusu bütün binayı sarardı.
Çatıya kadar gelir gındırık kapıdan süzülerek odamı doldururdu.
Uyanırdım.
Hemen inip bir baget ekmek ve peynir alır, velespitime atlar,
Seine nehrinin kenarında bir banka oturur, nehrin mırıltısına dinliyerek kahvaltımı yapardım.
Yves Montand yine hüzün dolu bir şarkı söylüyor.
Kulak verin duyacaksınız.
Aydın Sihay
-----------------------------------------------------
La place Furstenberg / Paris
