Vatan…İnsanın yüreğinde taşıdığı, adı anıldığında bile kalbinde bir sıcaklık uyandıran, bazen bir türkünün ezgisinde, bazen bir bayrağın dalgalanışında kendini hatırlatan en derin bağlılıklardan biridir. Vatan sevgisi, doğduğumuz toprağın kokusuna, çocukluğumuzun sokaklarına, annemizin tandırdan çıkardığı ekmeğe, babamızın akşam eve dönüşünü beklediğimiz o küçük eşiğe duyduğumuz sevginin büyütülmüş hâlidir.
Vatan, sadece sınırlarla çizilmiş bir harita değildir. Vatan; dağların ardında saklanan bir türkü, bir köy çeşmesinin başında bekleyen iki çocuk, sabahın ayazında tarlaya yürüyen bir çiftçi, okulun bahçesinde koşturan bir öğrenci, şehrin kalabalığında yaşam mücadelesi veren bir işçidir. Vatan, milyonlarca hayatın ortak hikâyesidir.
İnsanın vatana duyduğu sevgi, bazen sessizdir. Gürültüye ihtiyaç duymaz. Bir asker annesinin gece dua ederken gözlerinden süzülen yaşta saklıdır. Bir öğretmenin öğrencisine “Bu topraklara güveniyorum,” diyen heyecanında gizlidir. Bir işçinin emeğinde, bir gencin hayallerinde, bir yaşlının anılarında büyür.
Vatan sevgisi fedakârlık ister ama karşılığını her zaman manevi bir huzurla verir. Çünkü insan bilir ki, kendi huzuru, kendi geleceği, kendi onuru bu toprakların kaderiyle iç içedir. Bir ülke ne kadar güçlü olursa, insanı da o kadar güvenle yürür hayatta.
Bazen vatan sevgisi, sesini duyurmak için bir hilalin gölgesinde yükselir; bazen bir çocuğun defterine titreyen ellerle çizdiği Türk bayrağında.
İnsan, vatanını sevmeyi kimseden öğrenmez aslında. Yürüdüğü yollar öğretir. Dinlediği masallar öğretir. Yüreğine sinen tarih öğretir. En çok da bu topraklarda yaşadığını hissettiren o görünmez bağ öğretir.
Vatan sevgisi; kimseyi küçümsemek değil, kimseye üstünlük taslamak değil, sadece yaşadığı toprağa değer vermek, onun geleceğini korumak, barış ve umutla yarınlara taşımaktır.
Bir ağacın kökleri nasıl toprağına bağlıysa, insanın ruhu da vatanına öyle bağlıdır. Kimi zaman uzaklara gitsen de, dünyanın öbür ucunda bir şehirde yaşasan da, gece yatağa yattığında duyduğun özlem, seni yeniden ait olduğun yere çağırır: Vatanına…
Bilirsin ki, bir gün dönüp geldiğinde hangi hâlde olursan ol, vatan seni bağrına basacak kadar geniş bir yüreğe sahiptir.
Vatan sevgisi, bir milletin en büyük gücüdür. Bu sevgi oldukça, bir ülke asla yalnız kalmaz, asla çökmeye yüz tutmaz. Çünkü milyonlarca yürek aynı anda, “Burası benim yurdum,” dediğinde, o topraklarda umut hiçbir zaman tükenmez.
Bu tutkulu sevgi gittikçe azalıyor mu acaba insanımızda? Yoksan çoktan azaldı, yok oldu da, ben mi farkında değilim? Bazen vatanın alınır-satılır bir mal gibi görüldüğünü düşünmek, benim paranoyam mı, acaba? Neleri, nereleri sattığımız sizin de gözünüzün önüne gelmiyor mu, hiç?
Dönüp bakıyorum, gördüklerime, okuduklarıma, duyduklarıma ve kahroluyorum. Ne çok hain yetiştirmişiz? Ne aşağılık insanlarla aynı sınırlar içinde yaşıyoruz? İnsanlar nasıl bu kadar kötü olabiliyor? Butlan, mutlan…Yorulduk artık…Ve bir hainin partiyi devralacağı tarih veriliyor. Bir kere daha kahroluyorum.